{ . . . }

   پناهنده

   توی اطاق کوچک

   بادری آهنی

   پنجره های کوچک چسبیده به سقف

   تنها حدس می زنیم امروزآفتابی است

   فردا    کمابیش بارانی نخواهدبارید

   لباس ها را می گذاریم روی میخ های دیوار

   لابه لایشان توی شهرهاجابه جا می شویم

   بدون آدمهایش

   بدون خیابانهاوپیاده روها    باسنگفرش های شکسته

   حالا     مرور می کنیم

   قدم به قدم

   کوچه های تنگ را

   روی پله های مخروبه ی پشت در

   نقشه ی مان می گیردتمام دنیا را

   به جای آدمهای توی خیابان

   مانکن ها به راه می افتند

   بدون مانتوهای کوتاه    لخت

   باید دیگرهائی مجازات هم باشد

   شهرها خیابانها کوچه ها

                                 توی دستهایم

   پشت پنجره

   لباس هایمان را در آوردیم.                          

"..."

 

هرروز صبح تا صبح

ازتو رد می شوند

کوچه ها را دور می زنند

پارو      روی زمین می کشند

با صدای بلند:

                  "برف روب! برف روب!"

دوباره کنار تو می ایستند

سرت را پائین می گیری

کلاهت را پائین تر می کشی

آفتاب روی سرت جابجا می شود

روی سکوی دیوار

روبروی پنجره ی نیمه باز

کنارت می ایستم

                       امروز را اگر تحمل کنی

                       فردا از اینجا می رویم

                                                     بی صدا

                                                     با بچه ها

به جایی سردتر با مراقبت های ویژه

جایی اینجا ماندن

                       به جای تو

 

جای آدم برفی هم اینجا نیست. 

"..."

 

"…"

 

لرزش دستهایت توی آدرس

همچنان جابجا می شوم زیر باران

خیابان دریا

بعد از آخرین ایستگاه

پلاک رنگ باخته ی بیست و سه

پاگردتنگ و تاریک واحد نه

گلدان شکسته ی روبروی پنجره

حیاط سوت و کور

                      با لباسهای در باد بی قرار

گلهای وحشی باغچه ی هرز

یکی از آدرسها خاطره ی تو بود

از تیپ های چندم شمال و جنوب میدان هم گذشتیم

چهارراهها چراغ قرمز

بی خیال هر چه پرسه های خیابانی شدیم

با چند روزخوشبختی ودیگرهیچ

نیم پکهای سیگار با نفسهای خسته

توی دستهایم که نگاه می کنم

رنگ و روی باخته ی دریا را می بینم

روی لبهایم سرمای ساحل

دوباره زنگ

دوباره کوبه ی بی صدا

بلند می شوم

با حیرتهایی که از خاطر می گریزد.

 

"...."

 

        "به کسانی که رسیده اندوباورنکرده اندوکسانی که دیرمی رسند:

           ازاین پس تنهاگوشه ای ازهنرتیردادرا تنهادرشعرهایش می توان دید.

           به روزکردن وبلاگ بدون اوسخت بودتااینکه آخرین کارم راتقدیم می کنم

          به جاودانگی تیردادنصری.

 

   آن شب تمام نوشته هاراپاره کردیم

  بعدپنجشنبه ی خیابان پرازنارنج

  شمارش معکوس

  ۱   ۲ ... ۷

  هشت سال

  "زمزمه می کنم باخودم به خاطراخم های تو

  وآنچه این روزهابه یادت آمده"

  راستی قطاری که ازآن پیاده شدیم

  "همچنان می بردمارا باخود"؟

  نگاهی زیرپاهات کردی

  بابوی نارنج

  آهسته آهسته قدمهات

  سکوت را هم

  ازخیابان عصرپنجشنبه می بردباخود

  چهره ی پشت نقاب شهر

  بدون آرایش زنانه

  روزبه روزپیرترمی شود

  می ایستم جلوی آینه

  یادم می آیدموهات

  گاهی

  سیاه هم سفیدمی شد

  کلاه ات رایادم نمی آیدکجاگذاشته ای؟

  اگردراین خیابان افتاده بود

  زیرپای گربه های کنارسطل زباله

  کاری نمی توان کرد

  درخیابان مه آلود"فورست گیت"

  کمی جلوترازتو

  تنهاچندقدم مانده به تو

  "نزدخدایان رفته ام وبازگشته ام"

  پاهات رادرازکرده ای

  دستهات را باز

  "درخودچنگ بزنی"

  درآغوش سردبهت زده ی خیابان

  تمام شعرهایت را سرودی

  پلیس کمی عقب تر

  به زبان تونمی تواندحرف بزند 

    هیچکس نتوانست

  شناسنامه    عکس ...

  نگاه ات رااماکجامی برداین قطار؟

  بایددوباره برگردی

  دانه های نارنج تقدیم تو

  به"صدای استخوان کسی درحال شکستن"

  ازشکاف آسفالت

  عصرروزی دیگر

  می شنوی؟

                "بدون من چه خواهی کرد

                بدون من تکلیف توچه خواهدشد؟

 

     <سطرهای داخل گیومه ازتیرداد نصری میباشد>